روان کننده های بتن

تقلیل دهنده های آب

روان کننده های بتن

این افزودنی ها به سه منظور بکار می روند
1- رسیدن به مقاومتی بالاتر، نسبت به بتن بدون افزودنی، با کاهش نسبت آب به سیمان و یک کارایی ثابت
2- رسیدن به یک کارایی مشخص با کاهش مقدار سیمان مصرفی و نتیجتا کاهش حرارت هیدراتاسیون در توده بتن.
3- افزایش کارایی و بنابراین سادگی بتن ریزی در قالب هایی با آرماتور انبوه و موقعیت های غیر قابل دسترسی
در ASTM C 494-82 افزدونی هایی را که فقط میزان آب راهکش می دهند تحت عنوان تیپ A دسته بندی کرده است. لیکن اگر افزدونی ها همزمان با کاهش آب باعث تاخیر در گیرش هم بشوند، تحت عنوان تیپ D طبقه بندی شده اند. روان کننده هایی که باعث تسریع در گیرش نیز می شوند، تیپ F می باشند. اطلاعات مورد نیاز در مورد این افزدونی ها برساس آئین نامه BS 5075 داده شده است.
اجزاء اصلی و فعال افزدونی های روان کننده، عواملی با سطح فعال هستند که نیرو های فیزیوشیمیایی را مخلوط بتن تغییر می دهند. یون های فعال سطحی توسط ذرات سیمان جذب می شوند که این باعث پیدایش بار منفی در ذرات سیمان و ایجاد نیروی دافعه بین آنها می شود، در نتیجه پراکندگی سیمان در مخلوط تثبیت می شود.
 حباب های هوا هم حرکت داده می شوند و نمی توانند به دانه های سیمان متصل شوند. بار منفی همچنین باعث ایجاد یک پوشش از مولکول های آب در اطراف هر ذره ای شده و آنها را از هم جدا می کند. از این رو سهولت بیشتری برای حرکت ذرات وجود دارد و آب آزاد شده در اثر جلوگیری از توده ای شدن سیمان باعث روانی مخلوط شده و کارایی آن افزایش می دهد.
میزان کاهش آب مخلوط که در اثر استفاده از افزودنی ها حاصل می شود، بین 5 تا 15 درصد تغییر می کند. در بعضی شرایط بخشی از این کاهش آب درنتیجه حباب زایی است که توسط افزودنی انجام می شود. مقدار کاهش واقعی در آب مصوفی بستگی به میزان سیمان مصرفی، نوع دانه های سنگی، پوزولانها و عوامل حباب زا (در صورت وجود)، دارد. بنابراین لازم است مخلوط هایی بطور آزمایشی ساخته شود تا به خواص بهینه افزودنی پی ببریم و در ضمن اثرات جنبی ناشناخته و محتمل آن هم مشخص شود.
از جمله اثرات جنبی احتمالی می توان جدایی دانه ها، آب انداختن و کاهش کارایی با گذشت زمان را نام برد. در مقایسه با عوامل حباب زا، افزودنی های روان کننده معمولا نمی توانند در چسبندگی بتن بهبودی ایجاد کنند. افزودنی هایی که از نوع اسید های هیدروکسی کربوکسیلیک می توانند در بتن های با کارایی بالا آب انداختگی ایجاد کنند. اما از طرف دیگر افزودنی هایی از نوع اسید های لیگنوسولفونیک معمولا چسبندگی را بالا می برند، زیرا تا حدی حباب زا هستند.
 گاهی هم در این ارتباط لازم است برای جلوگیری از حباب زایی زیاد، مقداری از عوامل خارج کننده هوا استفاده کنیم. این نکته هم باید مورد توجه قرار گیرد که اگرچه با استفاده از افزودنی های روان کننده سرعت گیرش کم می شود ولی معمولا سرعت کاهش کارایی کم نمی شود. هر چه کارایی بتن بیشتر باشد، سرعت کاهش آن نیز بیشتر است.
افزودنی های روان کننده با ایجاد پراکندگی سیمان در مخلوط بتن، ضمن ایجاد سطوح بیشتر در تماس با آب، باعث هیدراتاسیون بهتر سیمان می شوند و به این دلیل در دراز مدت مقاومت این بتن از بتنی که با همین نسبت آب به سیمان و بدون افزودنی ساخته می شود، بیشتر خواهد بود. تاثیر کوتاه مدت این نوع افزودنی بر روی مقاومت، بیشتر روی سیمان هایی است که C3A یا مواد قلیایی آنها کم است.
اگر روان کننده ها بطور صحیح استفاده شوند، دوام بتن بیشتر خواهد شد و در دراز مدت هیچ اثر مشخص دیگری روی خواص بتن ایجاد نخواهد شد. همانند سایر افزودنی ها، استفاده از وسایل دقیق و مطمئن در اضافه نمودن روان کننده به مخلوط بتن ضروری است و تهیه یک مخلوط همگن با افزودنی، از موارد مهم و قابل توجه در استفاده از این نوع مواد است.

منبع: سقف وافل

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به دوستانت هم پیشنهاد بده

روان کننده های بتن

Telegram
WhatsApp